MOONLİGHT

Hala içimdesin..

KADIN

Anlar Gibiydin…

Oysa sen, onlar gibi değildin... Anlar gibiydin.

Zaman aktı, geldikleri gibi gitmesini bilen cinslerden. 

İnsanlar konuştu, uzun uzun ve sık sık. 

Gözlerim uzun süre gittiğin noktada bakakaldı, ayak izlerine.

Kaybolmayan sevgin gibiydi gözlerim, yokluğunun aksine.

Uzun zaman geçti.

Sen biteli...

Ve ansızın çekip gideli...

Uzun zaman geçti. Bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar dakikalar. Yavaş aktı yokluğunu düşündüğüm anlardaki cümlelerim. Ve hiçbir şey diyemeyişim. Yavaştı

zamanın akışı...

Hiç kimseye benzetemediğim yanların içindi sende kalan suskunluğum. Ve en çok seni söylemekti, seni sana anlatmaktı doyasıya. Ve her iki cümle arasında hiç kimse olmayışının ifadesini anlatabilmekti her düşüm. Düşlerimi

gerçekleştirdiğim kadar düştüm, giderken gözlerinin içinden...

Dakikalar içinde, çok fazla öldüm.

Her damla da tekrar tekrar öldüm...

Ve sen beni anlayan gözlerinin aksine,

beni tane tane terk ettin kendi içinde...

Ve gittin. Ansızın bittin… Gidişinin ayak izlerinde seni izlerken, beni

düşürdüğün son umudum geldi gözlerimin önüne...

Anladım. Ben senin için. Hiçbir şey değildim. Hiç kimse de değildim. Son terk eden hep bendim, ayaklar altında kalan göz yaşlarımın ıslaklığında serinleyen her bir kum tanesiydim...

Ölen bendim... Giden sen...

Oysa sen, onlar gibi değildin...

Anlar gibiydin.

Unuttuğun Unutur Mu? / Sen Söyleme -

Ayak izLerini silerdim, üzerine basmasınlar diye..

insan, neden insanca yaşamayı denemez? Kendilerine ait olmayan yaşamları, yaşanmaz hale getirmek için neden yarış içine girer? inan ki ''gücüme gidiyor, böyle yaşamak''

Kimsenin uğramadığı bir dağın, zirvesinde saklı bir mağarada ne para, ne pul; ne fatura, ne okul; uygar dedikleri bu dünyadan hiç ama hiçbir þey olmadan yalnız sen, yalnız ben, sadece ikimiz; göz, göze; koyun, koyuna yaşasaydık ne güzel olurdu değil mi sevdiğim? Ömrümüz katlanırdı, eksilen zamana inat, yıllarca..

Olmadı, maalesef olmadı...
Ötekiler var ya, hani seni, hani beni, hani bizi, bizden çok seven ötekiler, bırakmadılar bizi.... şimdi yüzümüze bakıp, 'üzgünüm' diyen ötekiler...

insan, neden insanca yaşamayı denemez? Kendilerine ait olmayan yaşamları, yaşanmaz hale getirmek için neden yarıp içine girer?

inan ki ''gücüme gidiyor, böyle yaşamak''...
Yaşam direncimi kaybeder gibi miyim, ne? Anlayamıyorum sevdiğim, anlayamıyorum... Senden kalanları ne yapacağımı da bilemedim, onca geçen zamana rağmen... Atamam! Tenine, yüreğine değdi hepsi. Üstelik biri bulur da, o büyülü kokunu duyarsa; bilirsin kıskanırım, dayanamam... Bendeki değerini anlatamadım değil mi sana? Anlatamayacak kadar da korkağım hâlâ..

Oysa tırnaklarını, tarağımda kalan saçlarını bile kesip saklardım ben senin.. Elimden gelse, gezdiğin yerlerdeki ayak izlerini silerdim, üzerine bir başkası basmasın diye.. Ancak anlatamadım sevdiğim, anlatamadım....

Sarılmak, bağrına yaslanmak, kucağında dinlenmek, saçlarımı okşarken, dizinde uyumak varken; boş düşlerimle oyalanıyorum, gecenin bu çingene saatlerinde.. inat edip, yaşlarımı tutmaktan boğuluyorum.. Ama ağlamıyorum sevdiğim, hiç ağlamayacağım da.. Senin anımsadığın gibi, mayısta açmış, Cezayir menekşesi gülüşlerimde kalacağım her zaman, ötekilere inatla, anlamasalar da....

Ya sen? ? ?
Unutturmayı başardılar mı beni sana?

                                                                                             alıntı

Bazen ağlayabilmektir sevmek çocukların gözlerindeki damlaların patlayan kırmızı bir balon sesinde dönüştüğü çığlığı veya elinden kaçırdığı uçurtmasının peşinde koşmasının -mavi bir düşle aynı şeyi ifade ettiğini bilebilmektir / sevmek! sevmek (!) bir cumartesi akşamı elinde dolu filesiyle açılan kapıdan bir çift göze bakabilmektir! boş kaldırımlarda ayak izlerine bırakılmış geçmişle bir sokak lambası altında durup dinlendiğimizde içimize çektiğimiz sigaranın dumanında özgür bırakılan -gayet üşümüş, alıngan, tek bir yıldızı sahiplenmektir /sevmek anlamını yitirmişken aşk! kimsesizliğin nasırlı ellerinde şekillenmiş midesinde açlığın ülserli sancısıyla haykıran dünyaya insan olarak bakabilmektir / sevmek sevmek(!) sabrın yara izlerini onur diye taşıyan annemizin bir dilim ekmekte bize sunduğu şefkati aynı tat ve onurla bütün çocukların ellerine verebilmektir yoksa (!) başka bir şey değildir /sevmek kadınlarımızın kara gözlerinde parıldayan namusu -elini tuttuğumuzda sevgilimizin, koruyabilmektir sevmek(!) uykuya daldığımızda yarın yeniden! yeniden sevebilmektir (!) yoksa başka bir şey değildir sevmek sevmek(!) savaşların göbeğine düşmüş çocukların atom bulutları içinde kavrulduğu anda kendi çocuklarımızın gözlerine bakabilmektir! kaşık salladığımız çorbada bize gülümseyen sıcaklığın midemize indiği andaki tokluğun bir sonra ki günde devam edecek tamahkârlık olduğunu anlayabilmektir sevmek(!) acıyı su gibi yudumlamak! yoksa, başka bir şey değildir /sevmek titrek dudaklara bırakılan günahlar ve bir genç kızın meme uçlarında moraran ihanetle aşk’a eş kıldığımız sevdayı kendi tırnak diplerimizde gömdüğümüz mezardan yeniden canlandırdığımızda bir gül dalında! yine yeniden gök kuşağı olunca bebeklerin saçları sevdiğimizin elinden tutup, işte dünya../dünya! işte sevgilim / diyebildiğimiz anda! alnımızdaki ter taneciklerinde saklı tuzu gözbebeklerimizde eritebilmektir /sevmek! solgun hazan yapraklarının yeşile elveda dediği yağmura ve rüzgâra direnen dallar koca bir gövdeye saklamışken umutlarını ilk cemrelerin kirpiğe değen tılsımıyla bulut arkasına saklanmış güneşi sevdiğimizin yüzüne döndürebilmektir /sevmek sevmek(!) sarı kurdaleye hapis ince telli saçları uçurup bir hücre penceresinden özlem kokan avuçlarda umuda dönüştürmektir aşk’a sırdaş../ aşk’a kardeş bebeklerin taze dudaklarında emzik anne memesinde hayat sevgililerin ellerinde kenetlenmiş parmaklardır hür olmak../ bir memleket gibi! yoksa başka bir şey değildir /sevmek

Levent Saral